امامزاده داوود و امام زاده قاسم شمرون(شمران و محله هایش7)
امازاده داوود با یازده پشت به دومین امام
شیعیان میرسد. گفته میشود که وی و برخی دیگراز بستگانش در همراهی امام هشتم
شیعیان به ایران آمده و کشته شدند
تصویر امام زاده داوود و مسیر آن از ارتفاعات پلنگ چال.
بقعه این امام زاده در دوران صفویه ساخته شدو در دوران فتحعلی شاه توسعه یافتهاست.
در درههای مجاور امامزاده داود در سمت مغرب و جنوب غربی در آبادیهای رندان و سنگان بقعههایی به نام امامزاده عمادالدین پدر امامزاده داود و امامزاده علاءالدین و امامزاده قاسم و امامزاده عقیل برادران امامزاده داود وجود دارد.
آرامگاه امامزاده داوود واقع در غرب تهران و در انتهای جاده کن در بخش کَن میباشد. جاده امامزاده داوود در دره کَن وجود دارد و از کَن شروع شده و تا امامزاده داوود ادامه داشته و از روستای سولقان میگذرد. طول جاده در حدود ۲۵ کیلومتر است. این جاده آسفالته بوده و در واقع مسیر اصلی این امامزاده به شمار میرود. یه موازات این جاده و در دره کن، آزاد راه تهران – شمال در حال ساخت میباشد که چهاربانده بوده و مسیر تهران به شمال را کوتاه تر و سریع تر مینماید. اما مسیر دیگری که برای رسیدن به این امامزاده وجود دارد، از درهٔ کنار رودخانه فرحزاد گذشته و بعد از طی حدود ۱۵ کیلومتر به امامزاده داوود میرسد. این مسیر به صورت جاده خاکی و اندکی نامناسب است. به دلیل وجود مناظر طبیعی و دیدنی و همچنین وجود رودخانهای کوچک در مسیر؛ این راه به صورت یکی از جذابیتهای تفریحی شهر تهران در آمده و گردشگران زیادی از آن استفاده میکنند. مسیر فرحزاد به امامزاده داوود از محله فرحزاد (انتهای اتوبان یادگار امام) شروع شده و پس از حدود ۴ ساعت پیاده روی با شیب ملایم در میان دره، به مسیر کوهستانی تبدیل شده و با طی حدود ۲ ساعت راه در این شرایط در نهایت به امامزاده داوود منتهی میشود.
بارگاه این امامزاده در دامنه رشته کوه البرز و در ارتفاع ۲۵۹۰ متری از سطح
دریا قرار دارد .در عکس زیر امام زاده داوود از مسیر کن
.
امامزاده قاسم در منطقهای است در شمال تجریش که در دامنه رشته کوه البرز و در ارتفاع ۱۷۰۰ متری قرار دارد.
امامزاده قاسم در شهر تهران و در شمال منطقه
شمیران و در روستای قدیمی «دژ علیا» واقع است. بنای اصلی امامزاده برجی هشت ضلعی
است که هر ضلع آن از داخل ۲/۲۵ متر عرض دارد و از آجر ساخته شدهاست. این بقعه
امروزه دارای صحن، ایوان، رواق و گنبد کاشیکاری است. اصل بنای بقعه را از قرن هفتم
هجری دانستهاند. در زمان شاه تهماسب صفوی صندوقی با تاریخ ۹۶۳ هـ. ق بر روی مرقد
نهاده شد.
ساختمان اصلی بقعه در زمان فتحعلی شاه قاجار توسعه یافت و ایوان بزرگ فعلی در طرف قبله بنا شد. بیرون بقعه و در گوشه جنوب غربی بنای قدیم، هنوز طاق نماها و رومیهای عهد صفویه مشهود است. گنبد بیرونی بنا پیازی شکل است و ساقه آن با پوششی از کاشی خشتی با نقوش هندسی و خطوط کوفی بنایی تزیین شدهاست. صندوق امامزاده در سال ۹۶۳ هـ. ق در سی و سومین سال پادشاهی شاه تهماسب صفوی روی مرقد نصب شد.
گورستان امامزاده قاسم در زمینهای پیرامون بنا به شکل پلکانی قرار گرفته و مقابر خانوادگی خانوادههای قدیمی و سرشناس تهران را در خود جای دادهاست.
پیشینه امامزاده قاسم
نقل قولهای فراوانی وجود دارد که غالبا عامیانه و فاقد سندیت است، مثلا برخی میگویند این امامزاده همان قاسم بن الحسن معروف است که در جریان کربلا به شهادت میرسند و سر ایشان را برای عبرت مردم به اطراف شهر ری میفرستند، و بعد داستان افسانهای و اهانت بار چوگان بازی با این سر و واسطه شدن یک زن شمیرانی برای بازپس گیری سر و بالأخره دفن سر در محل فعلی توسط یکی از فرزندان عمار یاسر که ساکن رودبار قصران بودهاست.
طبق معتبرترین نظرات این امامزاده، جناب قاسم بن حسن بن زید بن حسن
مجتبی علیه السلام میباشد که دختر او به نام خدیجه به همسری حضرت عبدالعظیم
حسنی در میآید. این
امامزاده که مثل بسیاری دیگر از سادات و علویان تحت تعقیب مأموران بنی امیه و بنی عباس قرار داشتهاست، به سمت کوههای البرز که مأمن مناسبی بود عزیمت میکنند و پس از وفات یا شهادت، در منطقه بالادژ (که
بعدها به نام ایشان، امامزداه قاسم نامیده شد) مدفون میشوند
.
تاریخچه بقعه
مورخین اولین بقعه درست و حسابی که بر مزار این امامزاده ساخته شده را به عضدالدوله دیلمی در سال ۳۷۰ هجری قمری نسبت میدهند. بعدها این بقعه گسترش پیدا میکند.
در زمان شاه طهماسب اول صفوی ایوانی در مشرق بقعه اضافه میشود و یک صندوق چوبی روی قبر امامزاده قرار میگیرد و گویا زیر صندوق فعلی قرار دارد.
در زمان فتحعلی شاه قاجار این بقعه توسعه
پیدا کرد و ایوانی رو به جنوب ساخته شد و ایوان شرقی تبدیل به رواق حرم شد. سپس
گنبد کاشی کاری شدهای نیز بر فراز بارگاه احداث کردند و مرمتهایی نیز به دستور ناصرالدین
شاه قاجار
انجام گرفت.
.
